Początek rajdu mamy nieco nerwowy. Podobnie jak większość załóg, krążymy kilkanaście minut przy pierwszych kilku kratkach itinerera. Nie zauważamy, że przy wyjeździe z parkingu był znak nakazu skrętu, i potem niby nam pasuje - ale nie możemy trafić pod pomnik który mamy obejrzeć. W końcu napotykamy ten pomnik z innej strony i "od tyłu" dorabiamy sobie trasę przejazdu. Hihi, wiem że to nie najmądrzejsze rozwiązanie, ale potrzeba matką wynalazków. Ten odcinek przejeżdżamy w całości i całkiem dokładnie. Robimy za to bardzo poważny w skutkach błąd. Jednyną rzeczą, jakiej nie sprawdzamy w itinererze, jest przebieg trasy. Liczymy kolejność kratek, czytamy teksty pisane drobnym druczkiem, ale przebiegu trasy akurat nie sprawdzamy. W rezultacie jako jedna z nielicznych załóg przejeżdżamy dokładnie plan "Sigma", który został wstawiony do itinerera "na podpuchę". Kosztuje nas to 20 minut cennego czasu, i zbieramy tu 8 PKPów, po 20 pkt karnych każdy. Nie mam do nikogo pretencji, moja wina, mogłem i powinienen sprawdzić, Magda nie ma takiego doświadczenia i mogła nie spodziewać się takiej niespodzianki. Jednak jeśli będę kiedyś robił rajd, to postaram się żeby jeden błąd nie niósł ze sobą taki dużej różnicy punktowej. To nas przeniosło pół stawki w dół i - przyznam - osłabiło morale na następny odcinek ;-) W dodatku złapaliśmy niepotrzebne spóźnienie i musieliśmy bardzo uważać na czas na następnych odcinkach. Ale jak sport to sport, takie są zasady.

Mamy też na odcinku momenty "uniesienia nawigacyjnego" - jak na przykład w sytuacji, kiedy nie bierzemy fałszywej pieczątki, umieszczonej za mostem. Constans wymusza skręt w lewo w pierwszą drogę za mostem. Niby w tej sytuacji pieczątka jest tuż za mostem, ale czujność nakazuje mi się rozejrzeć i... okazuje się, że "jeszcze bardziej tuż za mostem" jest bardzo mało widoczna droga w lewo wstecz w którą oczywiście skręcamy :-)

Na PKC-u krótki posiłek, test turystyczny i kolejna próba sprawności - całkiem fajna "koniczynka", szkoda że znowu na szorstkim asfalcie, za to przejeżdżana już po ciemku. I ruszamy do odcinka nocnego. Nauczeni po pierwszym odcinku dokładnie oglądamy itinerer - oczywiście, jest niespodzianka - zamieniona jest kolejność 2 kratek. Potem się okaże, że nie wszystkie załogi to dostrzegły. My jesteśmy już wyczuleni na takie rzeczy.

Początek odcinka nocnego jest ciekawy. Zabawnie jest pod pomnikiem Kościuszki, gdzie mamy za zadanie... podać numer Massalskiego. W tym miejscu kłębi się kilka załóg, biegają wokół pomnika, świecą latarkami. Nie ma nic na ten temat, nikt nic nie wie. Zaskakujące w rajdach są takie momenty jak ten, kiedy raptem nie wiadomo skąd pojawiają się Radek z Bożeną. Potem okaże się że wrócili się kilkaset metrów na wstecznym drogą jednokierunkową, bo dalej też nie ma nic o Massalskim. Wtem ktoś wypatruje mały napis z boku pomnika "Massalski `83". Mamy! Potem okaże się że wg organizatora była to data "23". Może i tak, ale w świetle naszych latarek każdy widział tam ósemkę. W każdym razie - byliśmy, odnaleźliśmy.

Wszyscy ruszają z parkingu. I chwilę potem się gubimy! Sytuacja jest prosta - mamy skręcić w pierwszą drogę w prawo. Jest taka droga, ale ona prowadzi na parking i dalej nic nie pasuje. Pamiętam jak kiedyś właśnie na rajdzie w Mysłowicach nie zauważyliśmy drogi mało widocznej w krzakach - a tamtędy biegła prawidłowa trasa przejazdu. Dlatego nie dopuszczam myśli że ta droga może się "nie liczyć". Potem się okaże, że tak jednak było - należało ją odpuścić, następną prowadzącą na parking też, i skręcić w jeszcze następną drogę. Inne załogi metodą prób i błędów tak pojechały, my uparcie nie mogliśmy wpaść na to rozwiązanie, a honor nie pozwalał jechać za innymi :-P. Po chwili uznaliśmy, że wobec uciekającego czasu przeskoczymy po mapie do następnego jawnego punktu. I tu zaczęły się schody - mapa okazała się bardzo ale to bardzo mało dokładna, tak więc znalezienie zamku zajęło nam ponad 20 minut, a opuszczony fragment trasy zaowocował kilkoma błędami więcej w teście na koniec rajdu. Tymczasem pozostało nam jedno - za wszelką cenę jechać dalej, albowiem jak mówi stare powiedzenie - "zwycięzcy są wśród tych którzy są na mecie". Nam w tym momencie - delikatnie mówiąc - zwycięstwo już "nie groziło", ale - nie sztuka jechać dalej kiedy wszystko wychodzi, trzeba jechać też wtedy jak jest kiepsko. Taka jest moja teoria na ten temat :-) I taką zaczęliśmy realizować.

Wracamy więc na trasę i jedziemy. Kolejne kratki i skrzyżowania układają się dobrze, aż... znowu coś nie tak! Nie mamy czasu, wprawdzie to dopiero drugi odcinek ale my musimy pruć na PKC żeby nie załapać "taryfy"! Zrywamy się więc i - w kilka załóg - w ekspresowym tempie prujemy do ośrodka. Zdążąmy, ufff, a do taryfy zostają nam... 4 minuty. Potem okazuje się, że trasa przestała się nam zgadzać, gdyż wykonując polecenie "skręć w pierwszą w prawo" nie zauważyliśmy w ciemnościach gruntowej drogi odchodzącej w prawo wstecz i pojechaliśmy w drogę asfaltową.

Na PKC-u... tak, rozwiązujemy kolejny test :) Potem mamy kolację i wreszcie czas wolny. Po chwili wywieszane są wyniki. Nie interesują mnie one dziś za bardzo, bo wiem że przegięliśmy z błędami, no ale idę zobaczyć... Tiaaa, hehe, ktoś musi być ostatni.... :-P Dziś my zajmujemy to zaszczytne miejsce. Nawet jakoś spokojnie to przyjmuję, za to moja załoga solidarnie się wkurza. Przemek zapowiada jutro walkę do upadłego o awans na 15 miejsce, Magda ma błyskawice w oczach, dobrze że jest ciemno, bo wszyscy by jej schodzili z drogi.... hehe, rajdu już nie wygramy, ale przejedziemy go do końca, a teraz idziemy spać, zobaczymy co nam przyniesie jutrzejszy dzień.


Rajd - dzień drugi i zakończenie.
Do ostatniego odcinka ruszmy z determinacją, jednek odcinek nie daje nam możliwości zmagania się z trasą- trasa jest prosta, a najwięcej czasu zajmuje nam zwiedzanie pięknego skansenu w Wygiełzowie. Na koniec odcinka rozwiązujemy test i tak kończymy zmagania. Po wywieszeniu wyników okazuje się że awansujemy z 16 na 15 miejsce, czyli udaje nam się zrealizować plan na niedzielę.

Zwiedzamy skansen w Wygiełzowie.

Oglądamy.

"Podaj datę ufundowania pomnika".

Nasze załogi w samochodowej perspektywie.

Tak parkować to sztuka :)

---

Niedziela staje się od tej chwili bardzo przyjemnym, wręcz leniwym dniem złotej polskiej jesieni. Czekając na oficjalne zakończenie rajdu wygrzewamy się w słońcu nad brzegiem jeziora. Wreszczie wyniki. Indywidualnie i jak najbardziej zasłużenie dominują 2 załogi rzeszowskie. Po wręczeniu nagród i dyplomów dla zwycięzców jeszcze czas na nagrody - niespodzianki. Między innymi nasz kolega klubowy Janusz, który otwierając poprzedniego dnia konserwę fatalnie rozciął sobie palec, otrzymuje nagrodę "imienia krwawego Puszkina" - w postaci kompletu konserw rybnych :DDD. Dodajmy jeszcze, że Janusz otwierał konserwę nożem bojowym dziadka Waldka, a chyba nikt z wyjątkiem dziadka Waldka nie wiedział, że ostrze tego noża przegina się w dwie strony ;-)

Kończymy rajd. Nastroje mamy może nie świąteczne, ale cieszymy się tym co nam zostało :-) - pogodą, przygodą, spotkaniem z ludźmi i... po cichu ostrzymy zęby na następny rajd w Poznaniu.

---

Jak na wczasach - czekamy zakończenie rajdu.

Zwycięzcy w ujęciu konturowym - słońce było nie z tej strony :-)

ZOBACZ TEŻ relację Radka Mikuły z tego rajdu.